Wyspa Księcia Edwarda na własną rękę i bez samochodu
Na początku wyjaśnię tytuł, dlaczego podkreślam, że byłam bez samochodu? Przygotowując się do mojej wyprawy naczytałam się wiele relacji, artykułów i opisów wyjazdów. W większości pojawiała się informacja, że samochód jest niezbędny. Postanowiłam sprawdzić na własnej skórze czy tak jest, bo wiem, że mnie konieczność wypożyczenia auta w Kanadzie nieco odstraszała. Jestem kierowcą w Polsce od wielu lat, ale jazda w innym kraju nie jest dla mnie wymarzonym sposobem spędzania czasu. Wiem, że nie jestem w tym odczuciu sama.
Po drugie dlaczego na własną rękę? Bo taki sposób podróżowania najbardziej lubię. Samodzielnie, najlepiej sama i we własnym tempie. Taki mam charakter. Na początku moich rozważań o wyjeździe do Kanady analizowałam różne możliwości, także wyjazd zorganizowany przez biuro podróży. Dlaczego się na to nie zdecydowałam? W programach wycieczek objazdowych Wyspa Księcia Edwarda była jednym z wielu miejsc na liście, najczęściej był to jeden dzień na Wyspę. Ja chciałam, aby to był główny punkt wyprawy. Chciałam się nacieszyć atmosferą miejsc, pobyć tam, nie tylko zobaczyć i biec dalej.
Dobra, skoro wyjaśniłam już moje wytyczne, mogę przejść do samej wycieczki. Opowiem, jak się do tego zabrałam, jak zaplanowałam wyjazd i co mi z tego wszystkiego wyszło. No i ile za to zapłaciłam. To będzie bardzo długi tekst, ale chcę po prostu napisać jak to ogarnąć, także dla tych, którzy nie mają doświadczenia w podróżach. Ale po kolei.
Dlaczego akurat tam?
Jeśli słyszałeś/ słyszałaś o Wyspie Księcia Edwarda (Prince Edward Island w skrócie PEI) kiedykolwiek w życiu, to jest duża szansa, że czytałeś/czytałaś Anię z Zielonego Wzgórza. Akcja tej (i kolejnych powieści z tej serii, w sumie 8) toczy się właśnie w tej najmniejszej kanadyjskiej prowincji. Ania z Zielonego Wzgórza jest z pewnością moją ulubioną postacią literacką od czasu kiedy po raz pierwszy przeczytałam jej przygody, czyli kiedy ja miałam jakieś 12-13 lat. Do powieści wracałam wielokrotnie na różnych etapach życia i dalej mnie zachwycają. Oczami wyobraźni podczas lektury widziałam zielone pola, pofałdowany krajobraz. Do tego dochodzą filmy w reżyserii Kevina Sullivana z Megan Follows (pierwszy film z 1985), które ukształtowały moje wyobrażenie o Ani i jej świecie.
O Wyspie wiedziałam tyle, że jest w Kanadzie na Atlantyku.
Pewnego razu postanowiłam sprawdzić mapy i przekonać się ile jest klimatu Ani i Avonlea w świecie rzeczywistym. Sprawdziłam jak tam dotrzeć i zakiełkował pomysł, że może kiedyś uda się tam pojechać.
Pomysł trochę drzemał, trochę kiełkował. Wiedziałam, że wyjazd do Kanady to nie jest taka prosta sprawa, zwłaszcza jeśli lubi się podróżować w moim stylu. Sprawdziłam opcje wycieczek, z Polski było kilka możliwości, dłuższe wyjazdy, które zahaczały o Wyspę Księcia Edwarda na jeden dzień, ale jak wspomniałam na początku, to nie było to czego szukałam. Czytałam relacje innych i oglądałam filmy na youtubie z wycieczek.
Zostało mi więc rozważenie jak chciałabym to zrobić i jakie są REALNE możliwości. Zarówno jeśli chodzi o to, co chciałabym zobaczyć jak i moje możliwości urlopowe i finansowe.
Pierwszą decyzją był wybór terminu. Z uwagi na klimat w grę wchodził sezon letni czyli czerwiec-lipiec-sierpień-wrzesień. Większość miejsc noclegowych jest czynna w tym sezonie, atrakcje też zazwyczaj są sezonowe. Wiele miejsc zamyka się od października do maja. Zdecydowałam się na czerwiec z uwagi na długi dzień i sprzyjającą pogodę. Z uwagi na to, że pracuję na pełny etat i urlop mam standardowy, zdecydowałam się na tydzień w Kanadzie.
Po drugie, jak tam się dostać?
Do Kanady poleciałam samolotem. Zanim jednak kupiłam bilet postarałam się o kanadyjską eTA, czyli Elektroniczną Autoryzację Podróży. Jest to niezbędne, aby móc przylecieć do Kanady, można to zrobić dużo wcześniej, bo eTA jest przypisana do paszportu, jest więc ważna tak długo jak paszport. Wolałam to zrobić zanim kupię bilet, bo chociaż to "tylko formalność" nie chciałam aby ewentualne problemy z dokumentem spowodowały niemożność skorzystania z podróży. Sprawdziłam też ile musi być ważny paszport przy przylocie, ale znalazłam jedynie informację, że musi być ważny na czas pobytu (byłam w czerwcu, paszport miałam do listopada, przy wjeździe i wyjeździe rzeczywiście sprawdzali te daty).
Możliwe są różne opcje przesiadek, połączeń itd. To trzeba sprawdzać na bieżąco, bo jest dynamiczne. Można lecieć do Halifaxu i stamtąd pojechać autobusem na Wyspę. Ja poleciałam z Krakowa do Charlottetown (stolica Wyspy, jedyne lotnisko). Miałam 2 przesiadki we Frankfurcie i Toronto. Bilet kupiłam poprzez Air Canada, który obsługiwał lot z Franfurtu do Toronto i z Toronto do Charlottetown, z Krakowa miałam lot obsługiwany przez Lufthansę. Co ważne i myślę, że ta rada przyda się innym, kupiłam bilet na całą trasę czyli Kraków-Charlottetown u jednego przewoźnika Air Canada (można też kupić osobne bilety na każdy lot oddzielnie). Dlaczego to istotne? Ponieważ kupowałam bilet 8 miesięcy przed wylotem (aby mieć korzystną cenę), mogło się zdarzyć, że lot (dzień/godzinę/lotnisko) uległo by zmianie. Tak też się stało, bo miałam początkowo lecieć przez Montreal. Z uwagi na to, że miałam całą podróż na jednej rezerwacji to zmiana jednego lotu od razu zmieniała mi wszystkie i nie musiałam za to płacić dodatkowo. Gdybym miała oddzielne bilety u różnych przewoźników, za zmianę pewnie musiałabym zapłacić. Ponadto, w przypadku opóźnienia/odwołania lotu mogłabym mieć większy problem przy przesiadkach. Łatwiej pewnie byłoby też z nadawanym bagażem (ja miałam tylko podręczny, więc nie dotyczyło mnie to).
Na co zwrócić uwagę? Oczywiście na cenę i czas. Ja starałam się wybrać opcję mieszczącą się w moim budżecie, ale też opłacalną czasowo. Czas przesiadek miałam około 2 godziny za każdym razem (co nie jest wcale dużo), ale udało się wszystko tak zorganizować, żeby zdążyć. Miałam też tylko podręczny bagaż (oszczędność czasu, bo nie nadawałam bagażu do luku i oszczędność pieniędzy), taryfę najtańszą z możliwych i bez dodatkowych opcji.
Po trzecie- jak się przygotować, co zobaczyć, gdzie spać i jak się tam poruszać?
Oczywiście chciałam zobaczyć wszystko, w jak najkrótszym czasie i w jak najmniejszych pieniądzach. Wiedziałam jednak, że nie chcę gonić, chcę tam pobyć. Dla mnie najlepszym sposobem na takie wycieczki jest rower. ALE. Naczytałam się, że bez samochodu ani rusz. Więc sprawdziłam jaki tam jest teren (google maps, google street view, przewyższenia terenu) i rzeczywiście, jest sporo górek. Wyspa PEI nie ma rozbudowanej sieci ścieżek rowerowych, najczęściej trzeba poruszać się jezdnią z samochodami. Nie ma rozbudowanej sieci komunikacji publicznej, autobusy są, ale rzadko, pociągów nie ma. Dostępne są prywatne transfery, miejscowe firmy taksówkarskie i busy. Jednak ostatecznie, analizując moje możliwości, miejsca, które chciałam zobaczyć, odległości i przewyższenia terenu, wybrałam rower. Wypożyczalnię znalazłam w mieście Charlottetown, gdzie przylatywałam.
Plan wycieczki opracowałam na podstawie tego, ile mogłam/chciałam przejechać w tym dniu na rowerze i jakie były możliwości noclegu (co nie zawsze jest proste do znalezienia w mniejszych miejscowościach). Do rezerwacji noclegów używałam stron danego hotelu albo wyszukiwarki booking, w zależności od tego co było korzystniejsze. Rezerwacje robiłam od razu po zakupie biletów, tj. jakieś 8 miesięcy przed wyjazdem. Większość hoteli i pensjonatów jest zamkniętych poza sezonem, niektóre mają nawet czasowo wyłączone systemy rezerwacji na stronach internetowych, więc trzeba sprawdzać co jakiś czas.
Wcześniej, jakieś 10 miesięcy przed wyjazdem zarezerwowałam też bilet na musical Anne of Green Gables w Confederation Centre (jak tylko bilety trafiły do sprzedaży). Podobno rozchodzą się szybko, a ja koniecznie chciałam zobaczyć to przedstawienie. Kilka miesięcy wcześniej zrobiłam też sobie rezerwację spaceru z przewodnikiem po Charlottetown.
Parę dni przed wylotem wykupiłam ubezpieczenie podróżne, zgłosiłam podróż w Odyseusz (w razie sytuacji kryzysowych) i złożyłam deklarację celną na przyjazd do Kanady (aby oszczędzić czas podczas przesiadki w Toronto) i zgłosiłam posiłek specjalny na lot Frankfurt-Toronto.
Po czwarte- co spakowałam na podróż do Kanady w czerwcu?
Jak już pisałam, miałam tylko bagaż podręczny, z dwóch powodów. Pierwszym było to, że podróżowałam po wyspie na rowerze, mój bagaż, musiał więc być możliwy do przewiezienia na dwóch kółkach. Po drugie: ceny bagażu w samolocie, nie chciałam wydawać więcej. Zawsze podróżuję z bagażem podręcznym kiedy latam, więc to był naturalny wybór. W Air Canada mogłam mieć jedną sztukę bagażu podręcznego i jeden "personal item" mniejszy bagaż osobisty, typu torebka lub mały plecak. Miałam więc plecak rowerowy (rozpinany przez środek, taki że po rozpięciu tworzy się rowerowa podwójna sakwa do zamontowania na bagażniku rowera- tu ważna uwaga, przy takim plecaku sprawdź w wypożyczalni rowerów czy twój model ma bagażnik i jakie jest dopuszczalne jego obciążenie, ja miałam model do tego dopasowany) i mały plecak osobisty. Obie sztuki mieściły się na rowerze.
W wypożyczalni dostawałam też kask rowerowy, zestaw naprawczy (łatki, dętki, pompka) i kłódkę, więc tego nie pakowałam z domu, ale musiałam mieć na to miejsce w plecaku, gdy jeździłam już po wyspie.
W skrócie moja lista rzeczy:
- paszport i dokumenty,
- portfel, karty (kredytowa, niezbędna do kaucji w wypożyczalni rowerów i debetowe),
- polisa ubezpieczeniowa,
- telefon i ładowarka,
- powerbank (sprawdź zawsze na stronie linii lotniczych wymagania co do powerbanków, nie każdy jest akceptowany na pokładzie samolotu),
- adapter do kontaktu (inne wtyczki w Kanadzie),
- długopis i notes,
- papierowa mapa terenu, po którym będziesz się poruszać, plan wycieczki - miejsca, adresy noclegów i atrakcji, rozpiska tras do pokonania,
- mała latarka,
- elementy odblaskowe (kamizelka, szelki etc.),
- ubrania (na rower i na chodzenie "po mieście"),
- kosmetyczka (podstawowe rzeczy, w mniejszych opakowaniach),
- apteczka (leki, które zażywasz, jeśli są na receptę weź też ze sobą receptę lub informację od lekarza, są różne regulacje w różnych krajach),
- wydrukowane (lub napisane na kartce) informacje kontaktowe do miejsc noclegowych, do osób kontaktowych w domu, aby w razie awarii telefonu mieć do nich kontakt, kontakt do służby konsularnych RP aby w razie problemów wiedzieć do kogo się zwrócić.
Ponadto do samolotu, aby zwiększyć komfort podróży:
- wygodny strój i wygodne buty,
- słuchawki przewodowe do samolotu (żeby nie szukać między fotelami kiedy wypadną, spadną itd.- rozdawano też słuchawki w trakcie lotu, ale wolę swoje własne),
- miękki ręcznik szybkoschnący (służy jako koc w samolocie i jako ręcznik w trakcie podróży po wyspie),
- poduszka na kark,
- opaska na oczy,
- zatyczki do uszu (niwelują słyszalność szumu w samolocie, pomagają zasnąć),
- płyn do dezynfekcji rąk / chusteczki do dezynfekcji (do przetarcia stolika, podłokietników itd., no i osobistej higieny),
- mała kosmetyczka z niezbędnymi artykułami higienicznymi (np. mała torebka lub nerka, taka, której nie trzeba kłaść w łazience w samolocie),
- mała nerka na dokumenty (plecak może się przesuwać pod fotelami itd., w czasie snu nie mamy oka na bagaż, mała nerka lub bezpieczna saszetka pozwala spać spokojniej),
- maska na oczy samonagrzewająca - miły, ciepły kompres na oczy, pozwala się odprężyć, oczy dobrze wypoczywają- opcjonalne, ale mi się spodobało,
- skarpety/kolanówki kompresyjne - nogi tak nie puchną w trakcie długiego lotu, tutaj ważne zastrzeżenie, to jest wyrób medyczny, jeśli masz schorzenia, dolegliwości krążenia, itd. zasięgnij porady farmaceuty lub lekarza, bo może ten produkt nie jest dla Ciebie.
- książka,
- przekąski (samolotowe jedzenie może Ci nie zasmakować tym razem, warto mieć swoje ulubione cukierki, orzechy, migdały itd).
Po piąte- ruszamy!
Dzień 1
Spakowana, podekscytowana i gotowa do drogi. W poniedziałek rano 22 czerwca o 4 byłam na lotnisku w krakowskich Balicach. Wylot 6.10 lotem Lufthansy do Frankfurtu. Około 8 wylądowałam we Frankurcie, odprawa paszportowa na wylot poza Schengen. Miałam bramkę wyjątkowo blisko, więc nie musiałam biegać po całym lotnisku, przejście od wyjścia z samolotu do bramki wylotu zajęło jakieś 10 minut (szybkim krokiem), razem z formalnościami jakieś 20 minut. Wyjątkowo sprawnie. Potem boarding na lot do Toronto, odlot z opóźnieniem około 45 minut. Nadrobiliśmy to w powietrzu. Mała porada dot. jedzenia, można sobie w Air Canada zamówić posiłek specjalny (np. bezglutenowy, niskokaloryczny, koszerny itd, opcji jest sporo), i wtedy nasz posiłek dostajemy w pierwszej kolejności. Można szybciej iść spać. Lot trwał 8 godzin i 40 minut. Jest więc czas na film, muzykę lub spanie. Ja spałam, bo przylatywałam do Toronto o 13 lokalnego czasu wiec jeszcze miałam sporo dnia przed sobą. Po przylocie do Toronto formalności przylotowe, deklaracja celna (ja zrobiłam ją wcześniej online, ale musiałam ją potwierdzić), kontrola paszportowa, kontrola imigracyjna (eTA, rozmowa z funkcjonariuszem o celu wizyty, planach, miejscach, które zamierzam odwiedzić) i kontrola bezpieczeństwa. Potem przejście na terminal lotów krajowych i czekanie na ostatni lot. 2 godziny lotu i lądowanie w Charlottetown. Maleńkie lotnisko, wieczorami i w weekendy nie ma tam autobusów do miasta, więc musiałam wziąć taksówkę do hotelu. Skorzystałam z pięknej pogody i poszłam pooglądać nabrzeże i miasto. Lody i inne smakołyki, a potem zasłużony sen w hotelu.
Dzień 2
Rano wypożyczyłam rower i w końcu ruszyłam w trasę. Pogoda piękna i trasa również. W Charlottetown miejscami jest wydzielony na jezdni pas dla rowerów, ale szybko wyjechałam z miasta i jechałam po prostu jezdnią razem z samochodami. Starałam się zoptymalizować trasę i unikać bardzo ruchliwych odcinków, ale nie zawsze jest taka opcja. Trasa na ten dzień miała około 30 km. Przez pewien czas jechałam fragmentem Confederation Trail najpopularniejszej na Wyspie trasy pieszo-rowerowej. Końcówka przejazdu była już w zaczynającym kropić deszczu. Mój cel, Dalvay by the Sea osiągnęłam przed południem. Pogoda się psuła coraz bardziej, zostawiam rower i bagaż w hotelu i poszłam na spacer w deszczu na plażę, wyjątkowo pustą (tylko kilka osób spacerowało) i urokliwą. Potem wróciłam do hotelu, zameldowałam się i dostałam mój pokój. Ten hotel "grał" też w filmie Ania z Zielonego Wzgórza i jest wyjątkowym historycznym miejscem. Podczas miodowego miesiąca byli tu Kate i William. Sam hotel jest pełen uroku, z ogniem buzującym w kominkach, miłą obsługą, atmosferą relaksu i spokoju. We wspólnych pomieszczeniach można pożyczyć książki, są też planszówki i inne gry. To był świetny wieczór z książką przy kominku.
Dzień 3
Trochę trudno było opuszczać przytulny hotel, gdy za oknami szaro i buro i pada. Ale nie ma zmiłuj, trasa wzywa, a kolejny nocleg w Cavendish. Do przejechania 45 km. Pogoda nie rozpieszczała, ale rozpieszczała trasa, łubin przy drogach, wioski i kościoły (w tym najstarszy na PEI kościół katolicki w Rustico), rybackie przystanie, czerwone klify. Plaże i wydmy. W Cavendish (czyli pierwowzorze książkowego Avonlea) miałam nocleg w domku. W tej miejscowości jest wszystko co potrzebuje fan Ani z Zielonego Wzgórza. Tam jest właśnie dom znany jako Zielone Wzgórze, nawiedzony las, aleja zakochanych, dawny dom autorki L.M.Montgomery, cmentarz na którym jest pochowana. Jest też Avonlea Village, miejsce z restauracjami (koniecznie bułka z homarem i frytki!), sklepikami z gadżetami i pamiątkami. To właśnie w Cavendish koncentruje się ruch turystyczny PEI, co widać w ilości ludzi, uczestników jednodniowych wycieczek i bywalców plaż. Są też tutaj znane pola golfowe. Jednak późnym popołudniem jest bardzo spokojnie i prawie bezludnie. Na Zielone Wzgórze można pójść i mimo, że dom ma swoje godziny otwarcia i poza nimi nie zwiedzimy go, to cały teren jest otwarty i dostępny. Można więc posiedzieć w zachodzącym słońcu i cieszyć się ogrodem Maryli, albo przeżyć dreszczyk spacerując o zmierzchu w nawiedzonym lesie.
Dzień 4
Z rana poszłam na spacer po okolicy, teren Zielonego Wzgórza jest zarządzany przez Park Narodowy, i są tam też wyznaczone szlaki piesze, bardzo ładne i nie zajmują dużo czasu. W ten dzień zaplanowałam wejście do środka domu Ani, więc czekałam na otwarcie obiektu, mimo, że na stronach internetowych znajdziemy cenniki biletów, ba są nawet kasy i pracownicy parku w nich, to wejście jest gratis. W nowoczesnym budynku jest wystawa o Ani z Zielonego Wzgórza i autorce. Samo Zielone Wzgórze jest bardzo urokliwe i dla wielbicieli powieści na pewno jest to przeżycie. Ja spędziłam tam dużo czasu z samego rana, kiedy ludzi było niewiele. Polecam taką opcję. Byłam też na uroczej poczcie, nie tylko wysłać kartki (co uwielbiam), ale też odwiedzić małe muzeum poświęcone L.M.M. W pobliżu jest też miejsce gdzie autorka mieszkała z dziadkami. Działa tam mała księgarnia, gdzie kupiłam sobie replikę pierwszego wydania Ani z Zielonego Wzgórza. Kupiłabym o wiele więcej, bo książki to moja słabość, na szczęście miałam bardzo ograniczony bagaż (kolejna zaleta!). Wieczorem znów byłam na Zielonym Wzgórzu, żeby się jeszcze nim nacieszyć. Pogoda była sprzyjająca spacerom.
Dzień 5
Znowu wsiadłam na rower. Ostatni odcinek trasy rowerowej, na ten dzień zaplanowałam około 50 km. Pierwsza część po wysokich górkach dała mi w kość, ale ostatni odcinek był na Confederation Trail , tam trasa wyznaczona jest po starym torowisku, więc przewyższenia są łagodne. Spora część mojej drogi biegła skrajem lasu, zagajnikami czy polami. Spod kół uciekały mi szalone wiewiórki i zające. Około południa byłam już w wypożyczalni w Charlottetown i mogłam oddać rower. To był fajny moment, poczułam wdzięczność za bezpieczne pokonanie całej trasy, w różnej pogodzie, w różnych warunkach na drodze. Udało się przejechać całą pętlę! To nie jest żaden wyczyn sportowy, ale ja też sportowcem nie jestem. Na rowerze lubię jeździć rekreacyjnie, a tu już czasami miałam dość, w deszczu i chłodzie i pod górkę bywa ciężko. Tym bardziej zawsze mam satysfakcję z przezwyciężenia siebie. Popołudnie spędziłam chodząc po mieście, a wieczór na musicalu. Przedstawienie jest warte zobaczenia, ale trzeba się nastawić, że nie odpowiada w 100% książce. Z niektórymi decyzjami reżysera się osobiście nie zgadzam, ale na tym polega interpretacja. Mimo wszystko polecam.
Dzień 6
Dzień spędziłam na spacerowaniu po Charlottetown, zakupach i cieszeniu się słońcem. Po południu miałam zarezerwowany spacer z lokalnym przewodnikiem w małej grupie. Było to bardzo ciekawe doświadczenie, nasz przewodnik, emerytowany weterynarz z pasją opowiadał o swojej małej ojczyźnie. Spacer trwał około 2 godzin i był świetny. Sporo dowiedziałam się o historii i współczesności samego Charlottetown i PEI. Zdecydowanie polecam taką atrakcję. Pogoda była wspaniała dlatego wieczór spędziłam na nabrzeżu ciesząc się słońcem, bułką z homarem i wyśmienitymi mulami w winie. Było pysznie!
Dzień 7
Rano spakowałam się i wymeldowałam z hotelu. Na 8:30 byłam na Mszy Świętej w kościele Piusa X w Charlottetown (jest kilka parafii, w których można pójść na mszę, w tym katolicka katedra w centrum miasta, ale akurat 8:30 pasowała mi najbardziej). Spacer o poranku przez prawie puste miasto był wyjątkowy. Po mszy miałam 2 opcje dotarcia na lotnisko, była niedziela, więc autobusy nie kursowały, pozostawała więc taksówka lub spacer. Lot miałam dopiero o 12:30 więc dużo czasu, pogoda była dobra więc zdecydowałam się na 4 km spacerku. Tu znowu zaletą okazał się mały bagaż, bo z walizkami byłoby trudniej. Jak już pisałam, lotnisko w Charlottetown jest malutkie, więc jak jest kilka lotów o podobnej porze (a tak właśnie było około południa) to nie ma nawet gdzie usiąść w "hali" odlotów. Zaletą jest szybkie przejście formalności i to, że nie trzeba pokonywać długich korytarzy i przejść jak w większych portach lotniczych. Lot powrotny miałam taką samą trasą: Charlottetown-Toronto-Frankfurt-Kraków. I także Air Canada na całej trasie. Jedynym mankamentem była sytuacja we Frankfurcie, gdzie z powodu burz odwołano loty, w tym mój, więc po podróży przez Atlantyk czekało mnie ponadprogramowe czekanie przez cały dzień na lot do Krakowa. Udało się bezpiecznie wrócić do Polski mimo opóźnienia, a to najważniejsze.
Moje trasy rowerowe
Dzień 1: Charlottetown - Suffolk - Pleasant Grove - Grand Tracadie - Dalvay by the Sea - około 30 km.
Dzień 2: Dalvay by the Sea - Stanhope Bayshore - Brackley Beach - Oyster Bed Bridge - Rustico -Rusticoville - North Rustico - North Rustico Harbour - Cavendish - około 45 km
Dzień 3: przerwa od roweru
Dzień 4: Cavendish - New Glasgow - Hunter River - North Wiltshire - Colville - Miltonvale Park -Charlottetown - około 50 km.
Uwaga: większość tras prowadzi po drogach publicznych bez pobocza, jedzie się jezdnią z samochodami, w miastach zdarzają się pasy dla rowerów. Część trasy pierwszego i ostatniego dnia prowadziła przez Confederation Trail, szlak pieszo-rowerowy, który jest dobrze utrzymany, ale w większości szutrowy, drobne kamyki są czasami wysypane grubą warstwą (zwłaszcza odcinek z Hunter River do North Wilshire) i dosłownie grzęzną koła roweru. Trasa wzdłuż wybrzeża od Dalvay by the Sea do Stanhope Bayshore i odcinek od North Rustico Harbour do Cavendish ma porządną asfaltową ścieżkę rowerową. Rowerzyści na PEI nie są rzadkością, ale trzymają się głównie szlaków rowerowych, na drogach publicznych mało ich spotykałam. Ważne jest też zaznajomić się z podstawowymi zasadami jazdy w danym kraju, np. w Kanadzie zamiar skrętu w prawo sygnalizuje się lewą ręką podniesioną w górę, a zatrzymanie się (np. na skrzyżowaniu) lewą ręką wyciągniętą i skierowaną w dół. Także cała sygnalizacja manewrów jest lewą ręką.
Na co zwrócić uwagę
Tak jak powyżej: kultura napiwków, ceny podawane bez podatku.
Płaciłam wszędzie kartą (Revolut), ale przy wypożyczeniu roweru wymagany był depozyt kartą kredytową. Po transakcji moja karta została zablokowana przez bank (z powodu podejrzenia, transakcja na drugim końcu świata) i musiałam czekać na telefon z banku, po weryfikacji danych i potwierdzeniu, że to ja dokonuję płatności w Kanadzie, karta została odblokowana, całość trwała jakiś kwadrans, ale czekałam przy wypożyczalni zanim ruszyłam w trasę, aby mieć pewność, że wszystko jest ok.
W pierwszym dniu wyciągnęłam trochę gotówki z bankomatu, ale nie użyłam jej przez cały wyjazd i dopiero przy wylocie na lotnisku ją wydałam, żeby nie wozić do domu. Przy wypłacie z bankomatu (w oddziale banku) w jednym bankomacie nie zadziałała mi żadna z kart (ani Revolut, ani Visa debetowa ani Mastercard kredytowa), znalazłam drugi bankomat (też w oddziale banku) i tam nie zadział Revolut ani Visa debetowa, zadziałała Mastercard kredytowa. Także warto mieć jakąś alternatywę i pamiętać, że czasami coś nie działa.
Na Wyspie nie ma regularnej sieci komunikacji publicznej (jest kilka linii autobusowych w Charlottetown i okolicy, ale nie kursują w weekendy) do jakiej jesteśmy przyzwyczajeni w Polsce, miejscowi bazują na transporcie samochodowym, poza centrum miast mało jest też przechodniów.
Praktycznie nie spotykałam małych sklepów spożywczych. Na przedmieściach Charlottetown są duże supermarkety znanych sieci, w Cavendish też jest supermarket. I pewnie tam zaopatrują się mieszkańcy, bo poza tym trudno znaleźć sklep spożywczy czy piekarnię. Podstawowe artykuły znajdziemy też na stacjach benzynowych. W samym Charlottetown miałam problem w sobotę znaleźć sklep żeby coś sobie kupić na śniadanie, w końcu kupiłam coś w sieciowej aptece, bo były tam też spożywcze artykuły. Warto to mieć na uwadze planując trasy. Ja zawsze miałam przy sobie wysokoenergetyczny prowiant (orzechy, czekolada) i wodę (w Parku Narodowym są punkty z wodą pitną, przy niektórych wejściach na plażę, w budynku muzeum na Zielonym Wzgórzu).
Wiele miejsc ma status "scent free place" tzn. miejsc wolnych od zapachu (perfumy, silnie pachnące płyny do płukania), aby zapewnić komfort osobom wrażliwym czy uczulonym na zapachy. Tabliczki z taką informacją spotkałam w kościołach, teatrach czy restauracjach.
W Charlottetown jest kilka kościołów katolickich, w okolicy też spotkałam kilka. Kościoły niektóre były otwarte w ciągu dnia, niektóre zamknięte. Katedra w Charlottetown była w większości otwarta, ale to też popularne miejsce na śluby, więc trzeba wziąć to pod uwagę, zwłaszcza w weekend. Nie miałam problemu ze znalezieniem informacji o niedzielnych mszach i w samym Charlottetown był spory wybór godzin nabożeństw. Na całej wyspie jest kilkanaście parafii więc poza stolicą też da się znaleźć niedzielną czy powszednią mszę.
Przyroda PEI
Ciekawym doświadczeniem było spotkanie z przyrodą Wyspy Księcia Edwarda. Flora jest praktycznie taka sama jaką znamy z Polski, więc w lesie czy na łące poczujemy się zupełnie swojsko wśród mleczy, łubinów, paproci, niezapominajek, brzóz, bzów i lip. Zupełnie inne są za to zwierzęta, wiewiórki, ptaki, owady. W czerwcu wieczorami były komary, ale miałam środek odstraszający na owady. Największym drapieżnikiem na PEI jest lis, z kontynentu przez zamarznięte wody zatoki przybyły na wyspę kojoty. O ile lisa parę razy spotkałam, to kojota na szczęście nie. Powszechnym widokiem są zające. W czerwcu pięknie kwitł łubin, zwłaszcza przy drogach. Ziemia na PEI jest rudoczerwona, takie są też klify i plaże w rejonie, który odwiedziłam. PEI słynie z homarów, małży i ostryg, i one królują także w kuchni. Mieszkańcy są dumni z rolnictwa, zwłaszcza z ziemniaków.
Co mnie zaskoczyło?
Do wycieczki przygotowywałam się długo, czytałam, oglądałam filmy i mapy, studiowałam przebieg dróg (zarówno na mapie papierowej jak i google street view). Miałam więc jako takie pojęcie co mnie czeka. Ale na szczęście życie jest znacznie ciekawsze. Zaskoczyło mnie, że rośliny są praktycznie identyczne, w lesie czułam się jak w Polsce i gdyby nie inne ptaki to byłoby całkiem jak w domu. Zaskoczyła mnie właśnie ta bliskość i swojskość, mimo oddzielenia tysiącami kilometrów Zielone Wzgórze i kraina Ani są bardzo "nasze".
Jeszcze kilka uwag
Muszę wspomnieć o mieszkańcach czyli wyspiarzach. Wszędzie spotykałam się z serdecznością, jadąc przez wioski dzieci mówiły mi dzień dobry, a ktoś kto kosił akurat trawę przed domem przyjaźnie mi machał. Obsługa w sklepach, hotelach czy innych miejscach była zawsze przyjazna i chociaż wiem, że to tak tam jest, że "trzeba" pogadać z kasjerem to te interakcje nie wydawały się wymuszone czy sztuczne.
Jedzenie to osobny rozdział, ale bardzo zasmakowały mi lobster rolls czyli bułki z homarem, czy lokalne mule w winie. Próbowałam też kanadyjskiej klasyki czyli poutine - danie z prowincji Quebec, ale na PEI robią je z miejscowych słynnych ziemniaków, to po prostu frytki zalane sosem pieczeniowym i podane z kuleczkami sera, bardzo smaczne! Oprócz tego lody, smażone bobrze ogony - słodkie placki z ciasta smażone na głębokim tłuszczu, podawane z różnymi dodatkami. Solone chipsy w mlecznej czekoladzie, żelki i ciastka. Było co próbować.
Ile mnie kosztowała wycieczka do Kanady na Wyspę Księcia Edwarda?
Ceny w dolarach kanadyjskich, w czasie kiedy kupowałam kurs wynosił około 1CAD = 2,65 zł
Lot Kraków-Charlottetown-Kraków (Air Canada) - 1469,96 CAD
eTA - 7 CAD
Noclegi - 1039,70 CAD
Wypożyczenie roweru: 202 CAD
spacer z przewodnikiem Charlottetown - 29 CAD
musical: 45 CAD
wydatki na miejscu - 634,96 CAD (taksówka, jedzenie, pamiątki)
3427,62 CAD ( czyli 9083,19 zł)
oprócz tego ubezpieczenie turystyczne 198 zł
łącznie 9281,19 zł
Czy było warto?
Dla mnie zdecydowanie tak, zobaczenie na własne oczy miejsc, które znam od lat z książek było fantastycznym doświadczeniem, poza tym zrobiłam to tak jak sobie wymarzyłam, w swoim tempie i stylu, który lubię. No i udało się to bez samochodu i na własną rękę.
I na koniec:
Zdaję sobie sprawę, że moja wyprawa obejmowała tylko niewielki fragment PEI, wiem, że jest tam jeszcze wiele ciekawych miejsc do zobaczenia, choćby Anne of Green Gables Museum w Park Corner, czy miejsca związane z L.M.Montgomery w New London, początkowo chciałam zrobić tam też pętlę rowerową z Cavendish w 4 dniu, ale wolałam w spokoju nacieszyć się Zielonym Wzgórzem jako takim, a nie cały czas jeździć na rowerze. Więc te atrakcje zostawiam na kolejny raz.
Mam nadzieję, że ten tekst komuś pomoże w realizacji własnego marzenia o wizycie na Wyspie Księcia Edwarda. Jeśli masz jakieś pytania to pisz śmiało, chętnie odpowiem!
Komentarze
Prześlij komentarz